Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Ελεύθεροι από το υλιστικόν φρόνημα

Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ Ελεύθεροι από το υλιστικόν φρόνημα


Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ  Ελεύθεροι από το υλιστικόν φρόνημα
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ
27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
Απόστολος: Εφεσ. β΄ 4 – 10
Ευαγγέλιον: Λουκ. ιη΄ 18 – 27
Ήχος: πλ. β΄ – Εωθινόν: Α΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

 Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ
Ελεύθεροι από το υλιστικόν φρόνημα
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή ακούσαμε για την συνάντησι και συνομιλία με τον Θείο Διδάσκαλο Ιησού Χριστό ενός πλούσιου άρχοντα, ο οποίος πλησίασε τον Χριστό με το ερώτημα τι πρέπει να κάνη, για να κληρονομήση την αιώνια ζωή.
Ο Κύριός μας, αφού πρώτα του είπε ότι ένας μόνο είναι αγαθός, ο Θεός, του υπέδειξε την τήρησι των θείων εντολών, για να πετύχη το ζητούμενο. «Ξέρεις τις εντολές, (του είπε): μη μοιχεύσεις, μη σκοτώσεις, μη κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Και όταν εκείνος του απάντησε ότι: «όλα αυτά τα τηρώ από τα νιάτα μου» ο Ιησούς του υπέδειξε ότι: «Ένα ακόμη σου λείπει: πούλησε όλα όσα έχεις και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς, και έτσι θα έχης θησαυρό κοντά στον Θεό, ουράνιο θησαυρό. Και έλα τότε να με ακολουθήσης». Μόλις εκείνος τ’ άκουσε αυτά, πολύ στενοχωρήθηκε, γιατί ήταν πάμπλουτος.
Όταν ο Ιησούς τον είδε τόσο στενοχωρημένο, είπε: «Πόσο δύσκολα θα εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν τα χρήματα! Ευκολότερο είναι να περάση καμήλα μέσα από βελονότρυπα, παρά να εισέλθη πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού». Όσοι τον άκουσαν είπαν: «Τότε ποιός ημπορεί να σωθή;». Κι εκείνος τους απάντησε: «Αυτά που για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, για τον Θεό είναι δυνατά».
Σχολιάζοντας την στάσι και τον τρόπο σκέψεως του πλουσίου οι εκκλησιαστικοί ερμηνευτές παρατηρούν: Ο πλούσιος φεύγει κατηφής, κατσουφιασμένος, πράγμα που δεν είναι μικρό σημάδι του ότι δεν ήλθε κοντά στον Χριστό με πονηρή διάθεσι, αλλά με ασθενική, και ότι επιθυμεί μεν την αιώνια ζωή, αλλά και κατέχεται από άλλο πάθος πολύ φοβερό, που είναι η φιλαργυρία. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο πλούσιος χάνει την αιώνια βασιλεία όχι για κάποια παράβασι του νόμου, αλλά διότι παρέλειψε να ενεργήση και θετικά το αγαθό. Δεν είχε βλάψει σε κάτι τον πλησίον, αλλά και δεν υπήρξε ευεργετικός γι’ αυτόν. Ενώ δε κατ’ αρχήν φαίνεται πρόθυμος να συμμορφωθή προς τις οδηγίες του Χριστού, όταν ετέθη ζήτημα προτιμήσεως μεταξύ του να συνδεθή με τον Χριστόν η να μείνη προσκολλημένος στα πλούτη του, έδωσε την απάντησι: «ερωτώ σε έχε με παρητημένον», δηλ. σε παρακαλώ άφησέ με ήσυχο.
Δεν είπε ο Χριστός ότι οι πλούσιοι αδυνατούν να εισέλθουν εις την Βασιλείαν του Θεού, αλλ’ ότι δύσκολα μπορούν να το επιτύχουν. Διότι δεν είναι αδύνατο να σωθούν αυτοί. Είναι δύσκολο λοιπόν να γίνη αυτό. Γιατί τα χρήματα είναι περισσότερο κολλητικά από τον ιξό και δύσκολα ξεκολλάει κανείς από αυτά.
Βλέπουμε, λοιπόν, και στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, όπως και στις παραβολές του άφρονος πλουσίου και του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου τα ολέθρια αποτελέσματα της προσκολλήσεως του ανθρώπου στον πλούτο και της υποδουλώσεώς του στο φοβερό πάθος της φιλαργυρίας με ο,τι και όσα αυτά συνεπάγονται.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, μεγάλος νηπτικός πατήρ της Εκκλησίας μας, έλεγε: Η κενοδοξία και η φιλαργυρία γεννούν η μία την άλλη. Γιατί εκείνοι που είναι κενόδοξοι πλουτίζουν και εκείνοι που πλουτίζουν γίνονται κενόδοξοι – αλλ’ αυτό συμβαίνει στους κοσμικούς. Ο Μοναχός, απεναντίας, όταν ζη με ακτημοσύνη, γίνεται αν δεν προσέξη πιο κενόδοξος· αν πάλι έχη χρήματα, τα κρύβει, επειδή ντρέπεται να έχη κάτι αταίριαστο στο σχήμα του.
Και σε άλλο σημείο των ιερών συγγραμμάτων του ο Άγιος Μάξιμος παρατηρεί: Κανένα απ’ όσα μας έδωσε ο Θεός για χρήση δεν καταργεί η Γραφή. Την αμετρία, δηλ. την έλλειψι του μέτρου καταδικάζει και την αλόγιστη χρήσι διορθώνει. Δεν εμποδίζει λ.χ. κανένα να τρώη η να έχη χρήματα και να τα χρησιμοποιή σωστά. Εμποδίζει όμως τη γαστριμαργία, τη φιλαργυρία κ.λπ. Ούτε πάλι εμποδίζει η Γραφή κανένα και να τα σκέφτεται, επειδή γι’ αυτόν έγιναν, εμποδίζει όμως το να τα σκέφτεται με πάθος.
Στη συνέχεια θα παραθέσουμε ένα παράδειγμα, που ομιλεί εύγλωττα για την σωστή στάσι μας και την καλή και θεάρεστη χρήσι και διαχείρισι των χρημάτων και των υλικών αγαθών.
Το χρήμα και η γαλήνη
Ο Πολυκράτης, ο αρχαίος βασιλεύς της Σάμου, έστειλε από ευγνωμοσύνη σ’ ένα φιλόσοφο πέντε τάλαντα. Ο φιλόσοφος δέχθηκε με ευχαρίστησι τα τάλαντα και χωρίς μεγάλο κόπο, εγκατέλειψε την φιλοσοφία και ρίχθηκε στην αγορά και το εμπόριο. Τώρα, σκέπτεται ως έμπορος και είναι όλο σχέδια και προγραμματισμούς. Τόση είναι η ανησυχία του, που κι αυτός ο ύπνος του λιγόστευσε.
Αλλά ήλθε κάποια στιγμή που σκέφθηκε νηφάλια: «Τι ανόητος, που είμαι, είπε μέσα του. Από τότε που πήρα τα χρήματα έχασα την γαλήνη μου».
Η σκέψις γίνεται πράξις και ο φιλόσοφος επιστρέφει τα χρήματα στον βασιλέα και οδηγεί τον εαυτό του και πάλι στην γαλήνη και την ευτυχία.
Μετά από αυτά το μήνυμα της σημερινής Κυριακής είναι να μη προτιμάμε ποτέ τον χρυσό από τον Χριστό, να μη επιλέξωμε την εφήμερη ζωή της αμαρτίας και των εφάμαρτων κοσμικών ηδονών και απολαύσεων, ούτε να την προτιμήσωμε από την αιώνια και μακαρία κοντά στον Θεό ζωή και, τέλος, να μη υποδουλωθούμε ποτέ στην φιλαργυρία και την φιλοπλουτία, που αποτελούν μια μορφή ειδωλολατρίας, αλλά ελεύθεροι πλέον από τα δεσμά της ύλης και του υλιστικού φρονήματος να ζητούμε και να επιζητούμε μέσα από την καρδιά μας την Χάρι και ευλογία του Θεού και την τρισμακάρια ζωή της Βασιλείας των Ουρανών.
† Ο Κυθήρων Σεραφείμ

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Μη φοβού μόνον πίστευε»




Κοινή χρήση
Του Γεωργίου Χρ. Μπάρδου
Θεολόγου


Κάποιος άνθρωπος, κατ’ εκείνο τον καιρό προσήλθε στον Ιησού ονομάζοντα Ιάειρος και ήταν άρχων της συναγωγής και παρακαλούσαι τον Ιησού γονατιστός να μπει στο σπίτι του, γιατί είχε δωδεκαετή μονογενή θυγατέρα ψυχορραγούσα.

Ενώ δε ο Ιησούς ερχόταν, συνθλίβανε αυτόν πλήθη λαού. Μεταξύ αυτών μια γυναίκα, η οποία έπασχε από αιμορραγία επί δώδεκα έτη και η οποία δεν μπορούσε να θεραπευθεί από κανένα, άγγιξε την άκρη του ενδύματος του Ιησού και αμέσως θεραπεύθηκε και εσταμάτησε η αιμορραγία.

Ο Ιησούς είπε τότε. Ποιός με άγγιξε; Ο Αποστ. Πέτρος του είπε, Κύριε πολλά πλήθη σε περισφίγγουν και ρωτάς ποιός σε άγγιξε; και ο Ιησούς είπε, εγώ κατάλαβα ότι κάποιος με άγγιξε και θεραπεύθηκε. Οταν η θεραπευθείσα γυναίκα είδε ότι δεν έμεινε άγνωστη, επλησίασε τον Ιησού είπε την αιτία και της είπε:

Εχε θάρρος κόρη μου, η πίστη σου σ’ έχει σώσει. Εν τω μεταξύ ειδοποίησαν τον αρχισυνάγωγο ότι η κόρη του απέθανε. Ο δε Ιησούς του είπε μη φοβάσαι μόνο πίστευε. Και μαζί με τους γονείς και τους μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη μπήκε στο σπίτι και ανέστησε τη κόρη του Ιαείρου. Ολοι δε έμειναν έκθαμβοι».

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα διηγείται δύο θαύματα, μια θεραπεία ασθενούς με απλή αφή του ενδύματος του Ιησού και την ανάσταση ενός κοριτσιού με ένα απλό λόγο.
Εμείς, λοιπόν, ερωτούμαστε να εξετάσουμε με βάση τη διήγηση, τι είναι, θαύμα, αν πρέπει να πιστεύουμε στα θαύματα και τι απαιτείται να γίνει θαύμα;

Εκείνοι όμως που κρίνουν επιπόλαια τα πράγματα και οι προκατειλημένοι από τα δήθεν επιστημονικά διδάγματα, μας λένε, καλά και λαμπρά είναι τα λόγια του ευαγγελίου και η διδασκαλία του αλλά τα θαύματά του; Είναι λογικό να πιστεύει κανείς στα θαύματα;
Η δημιουργία δεν είναι το μεγαλύτερο των θαυμάτων;

Το ότι η ύλη πήρε ύπαρξη δεν είναι θαύμα;
Η παρατήρηση διαφόρων δυνάμεων και οι νόμοι ευεργείας στην ύλη δεν είναι θαύμα;
Η βλάστηση, η ζωή, η νόηση, η ελεύθερη θέληση και ότι παρατηρούμε σ’ αυτή, αυτά δεν είναι θαύματα;
Οι διάφορες επιδράσεις κ.λπ. δεν είναι θαύματα;
Αλλά το θαύμα είναι κάτι το σχετικό;

Διότι για τον άνθρωπο, ότι υπερβαίνει την δύναμή του και τους νόμους της φύσης είναι θαύμα, για τον Δημιουργό όμως είναι αποτέλεσμα της άπειρης δύναμής του.
Εάν δια τον άνθρωπο και τους νόμους της φύσης είναι αδύνατο να δημιουργήσουν κάτι χωρίς την προϋπάρχουσα ύλη, ακόμη και να φέρουν στη ζωή ένα άνθρωπο χωρίς γονείς, για τον δημιουργό τίποτα δεν είναι αδύνατον.

Ωστε λοιπόν παράλογο είναι όχι να μη πιστεύουμε στα θαύματα, αλλά να παραδεχόμαστε αυτά τα θαύματα που είναι αποτέλεσμα της απείρου δύναμης του Θεού.
Για να υπάρχει στην κοινωνία των ανθρώπων μια ηθική τάξη έπρεπε να κατέβει ο Θεός Χριστός και να διδάξει τους ηθικούς κανόνες.

Η πίστη λοιπόν στα θαύματα είναι τόση λογική, όσο λογική είναι και η πίστη στην ενανθρώπιση του Χριστού και στην αποκάλυψή του.
Βέβαια υπάρχουν πλαστές διηγήσεις και διηγήσεις παραμορφωμένες, αλλά υπάρχουν και διηγήσεις ακριβείς, το να τις διακρίνουμε είναι αποτέλεσμα σύνεσης, είναι έργο της επιστήμης. Το να παραδεχόμαστε ανεξέλεγκτα κάθε διήγηση ως πραγματική και ακριβή είναι αποτέλεσμα λανθασμένης κρίσης.

Το να μη παραδεχόμαστε καμιά διήγηση θαυμάτων ως πραγματική και ακριβή είναι αποτέλεσμα δυσπιστίας.
Η παράδοση της εκκλησίας μας έσωσε τις πραγματικές και ακριβείς διηγήσεις των θαυμάτων του Ιησού τις οποίες με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατέγραψαν οι ευαγγελιστές στα ευαγγέλιά τους ως μάρτυρες και οι απόστολοι στις πράξεις των αποστόλων, για τις επερχόμενες γενεές των χριστιανών.

Από τα δύο θαύματα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ιδιαίτερης προσοχής είναι το θαύμα της αιμορροούσης. Ο ευαγγελιστής Λουκάς τονίζει:
«Εις ιατρούς αναλώσασα όλον τον βίον (εξόδευσε την περιουσία της) ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι». Και το άλλο του Ιακώβου στην επιστολή του (5, 15-16) «Ασθενεί τις μεταξύ σας; λέγει, ας προσκαλέσει τους ιερείς της Εκκλησίας και ας προσευχηθώσι υπέρ αυτού και ας τον αλείψωσι με έλαιον εις το όνομα του Κυρίου· και η ευχή της πίστεως θα σώσει τον ασθενούντα και θα τον εγείρει εκ της ασθενείας του ο Κύριος και αμαρτίας δε αν έχει κάμει θα συγχωρηθώσι εις αυτόν».

Στο πρώτο ο ευαγγελιστής Λουκάς τονίζει τη θεότητα και τις υπερφυσικές ενέργειες του Χριστού στο να θαυματουργεί. Στο δεύτερο ο Απόστολος Ιάκωβος αναφέρει τις θεραπευτικές ενέργειες των πνευματικών εκκλησιαστικών προσευχών.

Λοιπόν δεν πρέπει να προσφεύγει ο ασθενής στους ιατρούς; Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν την πρόληψη αυτή! Αλλά ο ίδιος ο Χριστός μας λέει στο ευαγγέλιο «Ουκ έχουσι ανάγκην οι ισχύοντες (οι υγιείς) ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες (οι ασθενείς)» Υποστηρίζει την αλήθεια ότι οι ασθενούντες έχουν ανάγκη ιατρού.

Αλλά και στη Παλαιά Διαθήκη στο ΛΗ κεφαλ. του Σειράχ καταφαίνεται ότι πρέπει να καταφεύγουμε οι ασθενείς στους ιατρούς και να μη αποστρέφονται τα φάρμακα, γιατί και η επιστήμη και τα φάρμακα παρά του Κυρίου είναι. Να τι λέει: ,Τίμα ιατρόν προς τας χρείας τιμάς αυτού· και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος.... επιστήμη ιατρού ανυψώσει κεφαλήν αυτού και έναντι μεγιστάνων θαυμασθήσεται. Κύριος έκτισε εκ γης φάρμακα και ανήρ φρόνημος ου προσεχθιεί αυτοίς (δεν θα τα αποστρέφεται).

Και αυτός έδωκεν ανθρώπους επιστήμην.... Εν αυτοίς εθεράπευσε και ήρε τον πόνον αυτού.
...Και ιατρώ δος τόπου (κατέφηγε στον ιατρόν) και γαρ αυτού χρεία (ανάγκη)... Ο αμαρτάνων έναντι του ποιήσαντος αυτόν εμπέσος εις χείρας ιατρών». Από τα λόγια αυτά των Γραφών φαίνονται σαφώς τα φρονήματα που έχουν οι Χριστιανοί για θεραπεία, ιατρών, φαρμάκων, επιστήμης και θρησκείας και τα καθήκοντα που έχουμε όταν ασθενούμε.

Γνωστόν είναι τα ψυχικά νοσήματα επιδρούν στο σώμα και τα σωματικά στη ψυχή. Θρησκεία και επιστήμη ιερέας και ιατρός είναι εξ ίσου από τον Θεό. Πρέπει να τιμούμαι λοιπόν όπως την επιστήμη έτσι και τη θρησκεία όπως τον ιερέα τοιουτοτρόπως και τον ιατρόν όπως τα φάρμακα, έτσι και τον αγιασμό και το ευχέλαιο.

Ο ιερέας πρέπει να υποστηρίζει τον ιατρόν και ο ιατρός τον ιερέα και οι δύο να καταπολεμούν τις μαγείες και τις αμαρτείες στις οποίες πολλοί ακόμα καταφεύγουν. Επομένως ο ιατρός μπορεί να γίνει ιερέας και ο ιερέας ιατρός.

Προϋπόθεση να γίνει θαύμα είναι η πίστη, η οποία ανερχόμενη προκαλεί τη θεία χάρι η οποία κατέρχεται στο σημείο που συναντώνται πίστη και θεία χάρη δημιουργείται το θαύμα.
Γι’ αυτό ο Κύριος πάντοτε ζητούσε μόνο πίστη.

Η θεραπευθείσα αιμορροούσα από ευγνωμοσύνη και τιμή του Σωτήρος, όπως μας μνημονεύει ο Ευσέβιος (2ος-3ος αιών.) στην εκκλησιαστική του ιστορία έστησε τον ανδριάντα του Ιησού στην Καισάρεια του Φιλίππου, την οποίαν Πανεάδα εκαλούσαν οι Φοίνικες (Μαθ. Θ, 20).
Επίσης και ο Σωζομενός αναφέρει για τον ανδριάντα του Σωτήρος «...επίσημον είναι Χχριστού Αγαλμα, ο του πάθους απαλλαγείσα ανέθηκεν η αιμορροούσα...» (Σωζομένου Εκκλ. Ιστορ. 5).


Πηγή : «Μη φοβού μόνον πίστευε» | Η ΡΟΔΙΑΚΗ